• ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

    Το ποτάμι, ο Θεός και η ταλάντωση.

    Κείμενο-φωτογραφία: Δημήτρης Καλλιμάνης
     
    Ότι ταλαντώνεται, ταλαντώνει. 
    Ότι έχει ενέργεια αυτό-δραστηριοποίησης μπορεί και να δραστηριοποιήσει. Ξεκινώντας από το ΕΝΑ φτάνουμε στο ΑΠΕΙΡΟ, χωρίς το καθένα να αναιρεί το άλλο. 
    Μια ισχυρή ταλάντωση αρχίζει να ταλαντώνει τα πάντα γύρω της με γεωμετρική πρόοδο. Η πρώτη που θα συντονιστεί με τη δεύτερη μπορεί να οδηγήσει σε άπειρες, με την προϋπόθεση πως δεν υπάρχουν τριβές ή εμπόδια. Εφόσον υπάρχουν, αρχίζει η πολυμορφία και η διαφοροποίηση. Οι μεταβλητές που θα γεννηθούν θα χαρίσουν και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο οτιδήποτε. 

    Ας πάρουμε για παράδειγμα μια λίμνη στην πιο ήρεμη φάση της. Ας ρίξουμε μέσα της ένα βότσαλο. Θα αρχίσουν να δημιουργούνται ομόκεντροι κύκλοι γύρω απ' αυτό το σημείο-όλοι το ξέρουμε. Αν θεωρήσουμε πως δεν υπάρχουν τριβές και εμπόδια οι κύκλοι θα τρέχουν διαρκώς προς τις όχθες, όπου θα βρουν εμπόδιο. Αν δεν υπήρχε εμπόδιο και τριβές και φτιάχναμε ένα άνοιγμα σαν έξοδο νερού θα δημιουργούσαμε ένα μικρό ποτάμι. Εκεί τα κύματα από τους κύκλους μας θα έβρισκαν διέξοδο όσο θα υπήρχε κοίτη. Αν στο πρώτο σημείο ρίχναμε και ξαναρίχναμε βότσαλα σε συντονισμένο χρόνο θα δημιουργούσαμε πολλούς ομόκεντρους κύκλους, οι οποίοι χωρίς τριβές ή εμπόδια, λόγω συντονισμού θα δημιουργούσαν κύμα. 

    Ο συντονισμός θα άρχιζε το γεωμετρικό πολλαπλασιασμό τους, δηλαδή τα 2 θα έδιναν 4, τα 4 θα έδιναν 16 και ούτω καθ' εξής. Κάθε επόμενος αριθμός θα είχε ως αποτέλεσμα να δίνει το τετράγωνό του. Οι συντονισμένες ταλαντώσεις δε θα σταματούσαν πουθενά και ποτέ. Θα κύκλωναν και θα κατακτούσαν τη γη. Εξαιτίας αυτού του φαινομένου τι άλλο αποτέλεσμα θα είχαμε; Απ' όπου πέρναγε το ρεύμα του ποταμού μας θα συντονιζόταν και ο περιβάλλον χώρος. Ο συντονισμός του περιβάλλοντος χώρου από τις ταλαντώσεις ενός αρχικά δημιουργούμενου φαινομένου, το οποίο διαρκώς συντονισμένα επαναλαμβάνεται μας δίνει το γενικό χαρακτήρα που ονομάζω βίο-ταλάντωση. Όποιος ακολουθεί τους κανόνες της, ουσιαστικά παίρνει ένα κομμάτι θεραπείας από την ψυχή της γης. 

    Αυτό ονομάζω συνέργεια ειδικά βίο-συντονισμένου με το γενικό βίο- συντονισμό. Όμως, τα ποτάμια βρίσκουν εμπόδια. Γκρεμούς, φαράγγια, βράχους, άμμο, ανωφέρειες, ξηρασία, χίλια δύο... Εκεί ο κάθε συντονισμός προσαρμόζεται για να μπορεί να επιβιώσει και να προχωρήσει το ποτάμι.Άλλοι το ονομάζουν φυσική επιλογή, όπως ο Δαρβίνος, άλλοι Θεία οικονομία, δηλαδή ένα μηχανισμό άμυνας εκ Θεού που υπάρχει μεν μέσα μας, μένει δε να τον ανακαλύψουμε...

     Έτσι δημιουργείται αυτό που ονομάζω ειδικός βίο-συντονισμός, που έχει τη μοναδική, προσωπική του ειδική ενέργεια. Όποιος μπορεί να συμβαδίσει, συν-θεραπεύσει και συν-αναπνεύσει μαζί του, έχει ανακαλύψει την αρχή των θεραπειών για τις ασθένειες που εμφανίζονται εντός του συγκεκριμένου ειδικά βίο-συντονισμένου χώρου. Έτσι καταλαβαίνουμε και το πολυπρόσωπο των φυσικών θεραπειών κατά τόπους. Η διαφορετική ειδική ενέργεια του χώρου οδηγεί το μυαλό και τη δράση του θεραπευτή. Πολύ απλά. 

    Ο βίο-συντονισμός δεν είναι κάτι αόριστο και απρόσωπο του χώρου, είναι απλωμένος παντού. Στα φυτά, τα δέντρα, τα ζώα, τα ορυκτά, στα νερά, στα πάντα...και η θεραπεία από αυτά τα πάντα θα προέλθει. Όσο λειτουργεί και συνεργάζεται αυτό το θεόπνευστο σύστημα, τόσο η παραγωγή ειδικής άρα και γενικής ενέργειας πολλαπλασιάζεται και ο πλανήτης μεταμορφώνεται σε μια αποθήκη ενέργειας, η οποία με τη σειρά της αποτελεί το άθροισμα πάρα πολλών ειδικών ενεργειών. Και μιλήσαμε για μια λίμνη κι ένα ποταμό.

     Φανταστείτε τον Αμαζόνιο, το Νείλο, τον Ρίο Γκράντε, το Δούναβη, τον Ρήνο, το Σηκουάνα, τι ενέργεια θα είχαν μαζικά αν ταυτόχρονα αποκτούσαν έναν ακριβώς ίδιο βίο-συντονισμό. Συντονισμένες παράλληλες ταλαντώσεις. Τι δύναμη, τι έκλυση ενέργειας θα είχαμε;
     Τα πάντα λειτουργούν σε μια ισορροπία απόλυτη χωρίς ακραίες εξάρσεις, όπου ο πλανήτης ή το Σύμπαν θα μπορούσαν να αυτοκαταστραφούν. Το άπειρο δεν αυτοκαταστρέφεται ακριβώς διότι είναι άπειρο. Μπορεί να ξεφορτώνεται κομμάτια του, αλλά παραμένει πάντοτε άπειρο. Και το άπειρο είναι το μόνο που μπορεί να ξαναφτιάξει άπειρο. Ο ατελής θα φτιάξει ατελές. Οι άνθρωποι βρισκόμαστε ακόμη στον αγώνα να βίο-συντονιστούμε με το ποτάμι.
     Της Γνώσης το βουνό το κοιτάμε με δέος. Ο τέλειος μηχανισμός της ενέργειας και της βίο-ταλάντωσης φτιάχτηκε μόνο από αυτόν που ήξερε και την τελευταία λεπτομέρεια τελειότητας.
     Ένα άλλο βασίλειο μας περιμένει στο διάβα της Γνώσης. Η είσοδος σε ένα μονοπάτι. Το μονοπάτι που οδηγεί στις Πύλες του Θεού. Και φυσικά έπεται συνέχεια... 
    (photo, research by Dimitris Kallimanis).
    • ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ Blogger
    • ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ Facebook

    0 σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου

    Item Reviewed: Το ποτάμι, ο Θεός και η ταλάντωση. Rating: 5 Reviewed By: Βοτανολογικά
    Scroll to Top